Samochód przygotowany do jazdy w trudniejszym terenie sprawniej, ale przede wszystkim bezpieczniej pokonuje przeszkody, które stanowiłyby duże wyzwanie dla auta seryjnego. Jednak modyfikacje pociągają za sobą również pewne konsekwencje, z którymi trzeba się liczyć.
Opisane już wcześniej na łamach Magazynuauto.pl Subaru Crosstrek zostało przygotowane do jazdy w trudniejszym terenie poprzez montaż płyt osłonowych, podniesienie zawieszenia o ok. 3 cm, terenowe ogumienie oraz wyciągarkę, która może pomóc w sytuacjach krytycznych.
Auto oczywiście nie jest terenówką, ale dzięki tym modyfikacjom jest w stanie bezpiecznie wjechać w miejsca, w których przeciętny SUV mógłby sobie nie poradzić lub zostać uszkodzony.
Największe poczucie bezpieczeństwa daje komplet osłon podwozia, który przydaje się nie tylko w trudnym terenie, ale także podczas normalnego pokonywania odcinków dróg gruntowych z koleinami, kamieniami, niekiedy korzeniami. Osłony pozwalają zdjąć napięcie z kierowcy, który nie musi już tak czujnie spoglądać na drogę, nierzadko zarośniętą trawą, by omijać większe przeszkody. Nawet najechanie na duży kamień czy kłodę drewna zasadniczo nie wyrządzi szkód w podwoziu, bo newralgiczne punkty są zabezpieczone 6-milimetrową blachą z aluminium.
Można wykorzystywać je również do pokonywania odcinków zbyt trudnych do przejechania w normalny sposób – metodą ślizgania się na osłonach. Nieprzypadkowo w języku angielskim używa się określenia skid plate na płyty osłonowe, gdzie skid to przecież poślizg. Rozpędzenie auta przed trudną przeszkodą pozwala przepchnąć je po przeszkodzie na osłonach bez strat.
Dużo bezpieczniejsza jest także dynamiczna jazda, bo nawet jeśli przy dużym ugięciu zawieszenia samochód dobija do podłoża, to chronione są przedni zderzak oraz elementy układu napędowego, np. podzespoły hybrydy czy obudowa skrzyni biegów.
Test osłon Heavy Cruiser pokazał nie tylko ich użyteczność, ale także trwałość i przemyślaną konstrukcję. Mają dużą zdolność do oczyszczania się z błota dzięki odpowiedniemu kształtowi i otworom. W jednej z prób pokonania leżącej na drodze kłody osłona skrzyni biegów dość poważnie się zgięła po potężnym uderzeniu o kłodę (auto zjechało przednimi kołami i opadło na osłonę).
Uderzenie było na tyle silne, że osłona zgięła się tak, że dotknęła obudowy skrzyni biegów. Dopiero po demontażu okazało się, że oparła się o obudowę, ale miejsce uderzenia znajdowało się bezpośrednio pod elementem układu hybrydowego o dość delikatnej konstrukcji. Element ten nie został nawet dotknięty. Osłona spełniła swoje zadanie, a prostowanie jej trwało raptem kilka minut. Warto wspomnieć, że duże śruby montażowe może i nie wyglądają szczególnie estetycznie, ale standardowy rozmiar łba śruby i nakrętek po wewnętrznej stronie pozwala bez trudu znaleźć odpowiednie narzędzia do demontażu (wszystko da się odkręcić kluczami płaskimi 13 i 17).
Montaż płyt osłonowych ma swoje konsekwencje. Przede wszystkim zmniejsza prześwit, przynajmniej ten teoretyczny przy pomiarze od podłoża do osłon. W praktyce jednak solidne osłony pozwalają wykorzystać prześwit na 100 procent, a dodatkowo pokonywać przeszkody, które ten prześwit przekraczają. Przy zestawie fabrycznym uderzenie czy zahaczenie o podłoże może się skończyć przynajmniej ich uszkodzeniem (bardzo często), a w gorszym wypadku uszkodzeniem elementu samochodu.
Inną konsekwencją jest to, że osłony niefabryczne są odsunięte od podwozia – musi być jakaś przestrzeń pomiędzy metalową osłoną a elementami, które ma chronić – i z tego powodu zabierają trochę prześwitu, ale też zbierają błoto, piach i ściółkę między osłonę a podwozie. Warto regularnie usuwać te zanieczyszczenia, by zapobiegać korozji i uszkodzeniom chronionych elementów.
Ostatnią konsekwencją montażu płyt osłonowych jest dodatkowa masa. Mocno rozbudowany zestaw Heavy Cruiser waży 30,6 kg pomimo zastosowania aluminium. Przy standardowym zestawie byłoby to znacznie mniej. Osłona silnika waży 8,2 kg, skrzyni biegów 4,2 kg, a tylnego dyferencjału 2,5 kg, co daje łącznie 14,9 kg.
Lift samochodu wykonaliśmy za pomocą podkładek, czego efektem było uzyskanie wzrostu wysokości zawieszenia o ok. 3 cm. Teoretycznie mamy więc nie 21, a 24 cm prześwitu. Takie wartości są zarezerwowane dla najlepszych fabrycznych samochodów terenowych. Przykładowo, Ford Bronco Badlands przy fabrycznie zalecanym ciśnieniu w oponach ma 24,5 cm prześwitu z przodu i 25 cm pod tylnym mostem. Ale nie ma co się zachwycać, bo osłony obniżyły prześwit do fabrycznych 21 cm.
To jednak wciąż pozytywny efekt. Gdyby nie lift zawieszenia osłony spowodowałyby, że Crosstrek miałby prześwit przeciętnego SUV-a (ok. 18 cm). Nadal nadawałby się do jazdy w terenie, ale przy 21-centymetrowym prześwicie i solidnych osłonach jego potencjał jest ogromny.
W terenie zestaw liftujący na podkładkach nie zmienił zakresu skoku zawieszenia, ale zmienił jego zakres pracy. Ma charakterystykę zbliżoną do fabrycznej, choć subiektywnie wydaje się bardziej elastyczne w swoim działaniu. Koła mają nieco dłużej kontakt z podłożem, bo w zakresie odbicia wahacze mocniej idą w dół. Mają natomiast ograniczony skok w górę, więc dobijały nieco częściej, jeśli zbyt szybko najechało się na przeszkodę.
Dotyczy to jednak głównie tylnej osi, a w szczególności przy mocniej obciążonym aucie, np. podczas jazdy z namiotem dachowym i dwiema osobami na pokładzie. Przód pomimo dodatkowego obciążenia wyciągarką radzi sobie w zakresie dobicia bardzo dobrze.
Na drodze delikatnie czuć wyższy komfort resorowania i większe bujanie nadwoziem, ale przyczepność i pewność prowadzenia pozostają dobre. Tylna oś trochę wcześniej dobija na dziurach również na asfalcie. Subaru pomimo wszystko pozostaje pewne w prowadzeniu, prawdopodobnie dzięki nisko umieszczonemu środkowi ciężkości, co nawet w czasie jazdy z namiotem dachowym znacząco zwiększa poczucie bezpieczeństwa.
Warto wspomnieć jeszcze o oponach Yokohama Geolandar G015, które pomimo terenowej rzeźby bieżnika trudno ocenić w czasie normalnej jazdy negatywnie. Są ciche i przyjazne kierowcy. Zachowują wiele cech modeli szosowych, ale są odporniejsze na przebicia i skuteczniejsze na luźnym podłożu, zwłaszcza w porównaniu z typowymi letnimi. Niezbyt „ostry” bieżnik sprawia, że koło nie grzęźnie tak mocno w suchym piasku, a jednocześnie dobrze trzyma się wilgotnego podłoża. Do tego – nie ma co ukrywać – po prostu lepiej wyglądają w aucie z terenowymi aspiracjami. Takie ogumienie zapewnia jednak gorszą przyczepność na asfalcie od zwykłych opon i generuje dodatkowy hałas, nawet jeśli tego nie słychać.
Poziom hałasu wzrósł przy 120 km/h z 72 do 73 dB, a przy 140 km/h z 73 do 76 dB. Terenowe opony wydłużają też drogę hamowania z 90 km/h do zatrzymania o 2 m na suchej i 3 m na mokrej nawierzchni. Z jednej strony to dużo, ale punktem odniesienia do pomiarów były typowo letnie opony tej samej firmy Yokohama. Gdyby porównać Geolandary z budżetowym ogumieniem letnim, prawdopodobnie wypadłyby podobnie, a być może nawet lepiej.
Wyciągarki są wyjątkowo tanie – zamontowana w naszym Crosstreku Kangaroowinch K6000E kosztuje 1193 zł – i łatwo dostępne. Do niej trzeba doliczyć płytę montażową Heavy Cruiser, która kosztuje 1650 zł. Taki zestaw za nieco ponad 2800 zł daje ogromne poczucie bezpieczeństwa w razie znalezienia się w opresji.
Wyciągarka jest sterowana pilotem bezprzewodowym (można również podłączyć przewód) w dziecinnie łatwy sposób. Są tylko dwa przyciski – do zwijania i rozwijania liny. Podczas testów wyciągarka bez trudu ciągnęła w górę po piasku samochód z zablokowanymi kołami. Udało się też wyciągnąć zakopanego Jeepa Wranglera. Nie jest to więc urządzenie tylko na pokaz, choć jego nominalny uciąg to tylko 2722 kg.
Oczywiście i montaż wyciągarki niesie za sobą pewne konsekwencje. Przede wszystkim masa zestawu. Płyta montażowa waży 13,7 kg, a wyciągarka 11,5 kg, co daje łącznie 25,2 kg i to wyłącznie na przedniej osi. Samej masy nie czuć, ale z pewnością czuje ją zawieszenie. W dłuższym okresie dodatkowe obciążenie może przyspieszyć jego zużycie.
Całkowity wzrost masy po modyfikacjach wyniósł ok. 100 kg, a samochód waży o ok. 200 kg więcej niż katalogowo – ok. 1830 kg ze stalową platformą transportową ważącą 26 kg. Ładowność (przy fabrycznym DMC 2100 kg) obniżyła się do poziomu 270 kg. Jeśli dodamy do tego 70-kilogramowy namiot dachowy, pozostaje tylko 200 kg na dwie osoby i pakunki. To największa konsekwencja wszystkich modyfikacji. Warto jednak mieć na uwadze, że nie wszystkie trzeba stosować.
Podsumowując, Crosstrek w wydaniu off-roadowym sprawdził się w terenie znacząco powyżej oczekiwań, które przerósł już jako auto fabryczne. Z kompletem osłon, liftem zawieszenia i terenowym ogumieniem może wjeżdżać w miejsca, w których radzą sobie niemodyfikowane auta terenowe. Jedyne, czego bym unikał, to głębsze przeszkody wodne, choć jak wiadomo, elektronika napędów hybrydowych jest raczej dobrze chroniona przed wilgocią.
Auto zostało przygotowane nie do regularnej, lecz okazjonalnej jazdy w terenie, a najbardziej do wypadów za miasto czy dojazdów na działki, do których prowadzą gruntowe drogi trudno przejezdne w okresie od jesieni do wiosny.