Silnik 1.6 HDi/TDCi jest jedną z najpopularniejszych jednostek Diesla na europejskim rynku. Szczególnie godna polecenia jest jego nowsza, 8-zaworowa odmiana, która wyeliminowała wiele problemów poprzednika. Nie jest jednak pozbawiona wad, ale nawet najbardziej skomplikowane wersje BlueHDi nie generują nadmiernie wysokich kosztów napraw.
W 2003 r. koncerny PSA i Ford zaprezentowały wspólnie opracowaną rodzinę silników Diesla, w tym jednostkę 1.6 HDi o oznaczeniu DV6, która rok później trafiła do produkcji. Pierwsze wersje miały 16-zaworową głowicę i dwa wałki rozrządu.
Na przełomie 2009 i 2010 r. przygotowano gruntownie przebudowaną generację przystosowaną do normy Euro 5. Zastosowano głowicę 8-zaworową z jednym wałkiem rozrządu, eliminując krótki łańcuch łączący dwa wałki starszej wersji. Był to pomysł zaczerpnięty z mniejszego 1.4 HDi (DV4), bo w tym okresie np. 2.0 czy 2.2 HDi miały 16-zaworową głowicę. Można więc powiedzieć, że 1.4 HDi i 1.6 HDi były od 2010 r. ze sobą spokrewnione. W rezultacie nowa generacja okazała się prostsza i znacznie trwalsza.
Silnik ma pojemność 1560 cm³, a jego różne odmiany rozwijają od 75 do 120 KM oraz od 185 do 300 Nm. PSA stosowało go w Peugeotach, Citroenach i DS-ach, a Ford pod nazwą 1.6 TDCi. Jednostka trafiła także do samochodów Mazdy, Volvo, Mitsubishi, Toyoty i Opla. W zależności od marki występowały różnice w osprzęcie, układach oczyszczania spalin i dostępnych skrzyniach biegów.
W 2010 r. PSA wprowadziło odmianę e-HDi, wyposażoną w rozbudowany system start&stop, odwracalny alternator pełniący również funkcję rozrusznika oraz układ odzyskiwania energii podczas zwalniania. Alternator służył do rozruchu tylko w trybie pracy start&stop – do normalnego rozruchu służył tradycyjny rozrusznik. W 2012 r. zmodernizowano silnik, stosując m.in. pompę oleju o zmiennej wydajności, ograniczającą straty mechaniczne.
Kolejny etap rozwoju nastąpił w 2014 r. wraz z debiutem silnika 1.6 BlueHDi (DV6F), spełniającego normę Euro 6. Otrzymał on układ selektywnej redukcji katalitycznej SCR z dozowaniem AdBlue, ale zachował również filtr cząstek stałych wykorzystujący dodatek Eolys. Ford poszedł inną drogą. Jego 1.6 TDCi korzystał z filtra DPF bez dodatku do paliwa i nie otrzymał układu SCR.
Oszczędność była jedną z największych zalet konstrukcji. W 2014 r. Peugeot 308 II 1.6 BlueHDi 120 ustanowił rekord homologacyjnego zużycia paliwa w segmencie kompaktów – według procedury NEDC spalał średnio zaledwie 3,1 l/100 km.
W 2014 r. Ford zaczął zastępować 1.6 TDCi opracowanym przez siebie silnikiem 1.5 TDCi (DLD-415), który opisaliśmy już na łamach Magazynuauto. PSA wprowadziło natomiast następcę, 1.5 BlueHDi (DV5), w 2017 r. Ten silnik również został przez nas opisany.
Starsza jednostka 1.6 BlueHDi była jednak jeszcze przez kilka lat stosowana w Europie, m.in. w samochodach użytkowych. W perspektywie długotrwałej eksploatacji 1.6 HDi 8V wypada korzystniej od swojego następcy. Z rynku europejskiego zniknęła w okolicach 2021 r.
Silnik ma cztery cylindry, po dwa zawory na cylinder i jeden wałek rozrządu. Do napędu rozrządu zastosowano pasek zębaty. Luz zaworowy kompensowany jest hydraulicznie.
Układ zasilania common rail występował w dwóch zasadniczych wersjach. Stosowano elektromagnetyczne wtryskiwacze Boscha oraz piezoelektryczne Continentala. Te drugie montowano m.in. w wielu mocniejszych silnikach 112 i 115 KM. W późniejszych odmianach BlueHDi stosowano już układ Boscha. Doładowanie zapewnia pojedyncza turbosprężarka, zależnie od wersji o stałej lub zmiennej geometrii. Zasadniczo wersje do 100 KM mają stałą geometrię, ale nie jest to reguła. Np. 95-konny Focus III ma zmienną, ale już Fiesta o tej samej mocy stałą.
Pompa oleju o zmiennej wydajności dostosowuje ilość tłoczonego oleju do potrzeb silnika, ograniczając zużycie energii. Występowały rozwiązania regulowane hydraulicznie oraz wykonania z elektrozaworem sterowanym przez elektronikę. W przeciwieństwie do niektórych innych współczesnych diesli układ smarowania nie jest uznawany za szczególny słaby punkt tej jednostki – zwłaszcza w obszarze turbosprężarki, który był problemem wersji 16V.
W samochodach PSA wykorzystywano filtr cząstek stałych FAP wymagający okresowego uzupełniania dodatku do paliwa. Odmiany BlueHDi otrzymały dodatkowo SCR z AdBlue. Układ ten stosowano również w niektórych Oplach (Grandland X i Crossland X) czy Toyotach Proace, które de facto były modelami PSA. Dla odmiany fordowski 1.6 TDCi 8V miał suchy filtr DPF.
System e-HDi z odzyskiwaniem energii występował w samochodach PSA. Rozwiązanie to wydaje się skomplikowane, ale tylko jak na ówczesne standardy. Obecnie to nic szczególnego, a system start&stop da się dezaktywować na stałe poprzez ingerencję w elektronikę.
Z silnikiem łączono manualne skrzynie 5- i 6-biegowe, a także kilka rodzajów automatów. W Peugeotach i Citroenach stosowano m.in. zautomatyzowane przekładnie BMP6/ETG6 oraz klasyczne automaty sześciobiegowe Aisina. W niektórych modelach Volvo stosowano dwusprzęgłowe skrzynie PowerShift. W Fordach były to wyłącznie manuale. Słabsze wersje (do 100-115 KM) ze skrzyniami manualnymi mogą być wyposażone w sztywne koło zamachowe.
Jednym z najlepiej udokumentowanych problemów są awarie piezoelektrycznych wtryskiwaczy Continentala. Dotyczyły przede wszystkim silników 112 i 115 KM produkowanych od końca 2011 do początku 2014 r. Przyczyną były wewnętrzne usterki elektryczne wtryskiwaczy.
Objawy obejmowały szarpanie podczas jazdy, nierówną pracę silnika oraz zapalenie kontrolki diagnostycznej. Problem szeroko opisywano w przypadku Peugeotów i Citroenów, choć wtryskiwacze tego dostawcy stosowano również w innych markach.
Elektromagnetyczne wtryskiwacze Boscha uchodzą za mniej problematyczne. Nie należy jednak przypisywać usterki wszystkim wtryskiwaczom Continentala ani każdemu silnikowi z tego okresu. Można kupić auto z silnikiem na wtrysku Continentala i długo nie mieć problemów.
Warto mieć świadomość, że naprawy wtrysku Boscha są z reguły tańsze. Przykładowo do Peugeota 308 wtryskiwacz nowy oryginalny (OEM) kosztuje ok. 200 zł mniej niż wtryskiwacz Continentala. Ceny mogą się różnić zależnie od wariantu silnika i modelu auta, ale z reguły dla Boscha są niższe.
Zdarza się również zużycie lub uszkodzenie pompy cieczy chłodzącej. Nieszczelności mogą powodować ubytki płynu, natomiast uszkodzenie łożysk prowadzi do hałasów i luzów na kole pompy. Wirnik wykonano z tworzywa sztucznego i sporadycznie zdarza się jego urwanie. Zlekceważenie objawów grozi przegrzewaniem silnika. Ponieważ pompa jest napędzana paskiem rozrządu, przy wymianie kompletnego napędu należy wymienić także ten element.
Do typowych problemów eksploatacyjnych należy zabrudzenie lub uszkodzenie zaworu EGR. Objawami bywają szarpanie, spadki mocy, nierówna praca i komunikaty o usterce silnika. Część problemów wynika z nagromadzenia osadów utrudniających pracę zaworu. Zdarzają się też nieszczelności chłodnicy EGR, powodujące ubytki płynu chłodzącego bez widocznego wycieku na zewnątrz. Przed wymianą podzespołu należy ustalić, czy zawodzi sam zawór, jego sterowanie, czy chłodnica.
Problemy sprawia także filtr cząstek stałych, szczególnie w samochodach eksploatowanych głównie na krótkich trasach z suchym DPF-em. Częściej występują problemy w Fordach niż autach PSA. Przerywane regeneracje prowadzą do stopniowego gromadzenia sadzy, a w konsekwencji do komunikatów o ryzyku zapchania filtra i ograniczenia mocy.
W samochodach PSA proces wypalania sadzy nie wymaga tak dobrych warunków jak w Fordach, ale trzeba kontrolować stan dodatku Eolys, którego brak utrudnia regenerację filtra FAP.
Choć sam FAP aut francuskich jest z reguły mniej problematyczny niż DPF Forda, to większym problemem późniejszych odmian BlueHDi jest system SCR, a przede wszystkim zespół zbiornika AdBlue z pompą. Usterki skutkują komunikatami o niesprawności oczyszczania spalin, często połączone z odliczaniem dystansu do zablokowania ponownego rozruchu. Przyczyną mogą być problemy z wytwarzaniem ciśnienia, wycieki płynu do wnętrza zbiornika z elektroniką albo uszkodzenia elementów dozujących i sterujących.
W wielu przypadkach możliwa jest naprawa zbiornika (koszt od 1200 do 1500 zł) polegająca na sprawdzeniu wszystkich elementów, wymianie uszczelnień, odświeżeniu i programowaniu elektroniki. Sam producent przewiduje wyłącznie wymianę całego modułu zbiornika za ponad 3000 zł. Problem dotyczy tylko odmian wyposażonych w SCR.
Dostępność części do 1.6 HDi/TDCi jest bardzo dobra. To popularna konstrukcja, do której oferowane są zarówno oryginalne podzespoły, jak i szeroki wybór zamienników. Wiele części mechanicznych jest wspólnych dla jednostek stosowanych przez PSA i Forda, choć różnice w osprzęcie wymagają sprawdzenia zgodności według kodu silnika. Także elementy układu wtryskowego są szeroko dostępne. Wyraźnie droższe potrafią być specjalistyczne podzespoły, np. odwracalny alternator e-HDi czy zespół zbiornika AdBlue w wersjach BlueHDi.
Do starszych odmian HDi/e-HDi Euro 5 typowo zalecany jest olej 5W-30 spełniający ACEA C2 i aprobatę PSA B71 2290. Dla silników BlueHDi przewidziano m.in. olej 0W-30, ACEA C2, PSA B71 2312. Ford stosował własne wymagania, np. WSS-M2C913-C/D dla odpowiednich wersji 1.6 TDCi. Zależnie od wykonania przy wymianie wraz z filtrem potrzeba od ok. 3,25 do 5,6 l oleju. Górna wartość dotyczy odmian użytkowych, m.in. stosowanych w Toyocie Proace II. W większości samochodów osobowych pojemność jest znacznie mniejsza.