Serwis pod patronatem magazynu
Kombivany wciąż są cenione przez osoby szukające praktycznego auta rodzinnego lub po prostu bardzo pojemnego samochodu na co dzień. Są przestronniejsze i bardziej funkcjonalne od wielu SUV-ów, choć mniej atrakcyjne – wyglądem wyraźnie zdradzają dostawcze korzenie. Sprawdzamy, które używane modele warto rozważyć i ile trzeba za nie zapłacić.
Przygotowując to zestawienie, skupiliśmy się na modelach dostępnych w wariantach osobowych. Takie samochody charakteryzują się pięcio- lub siedmiomiejscowym wnętrzem o dużej funkcjonalności i szerokich możliwościach aranżacji. Pozwalają nie tylko złożyć oparcia foteli lub kanapy, ale także podnieść je lub zdemontować. Niektóre umożliwiają transport długich przedmiotów po złożeniu również siedzenia pasażera z przodu.
Poniżej przedstawiamy polecane przez nas modele kombivanów wraz z ich najważniejszymi atutami i rekomendowanymi silnikami. Sprawdziliśmy też aktualne ceny.
Berlingo i jego „brat” Peugeot Partner to „klasyki” segmentu kombivanów. Auta od początku produkcji odniosły olbrzymi sukces. W drugiej generacji dzielą platformę z modelem C4 Picasso, choć rozstaw osi wydłużono.
Osobowy wariant występował z krótkim nadwoziem, ale był dostępny zarówno z pięcioma, jak i siedmioma fotelami. W drugim rzędzie znajdują się trzyosobowa kanapa lub trzy niezależne fotele – w obu wariantach da się je złożyć lub zdemontować. Wersja wydłużona była przeznaczona dla wariantów użytkowych.
Berlingo okazało się autem niezawodnym i bardzo tanim w serwisowaniu. Idealnie pasuje do niego oszczędny diesel 1.6 HDi, najlepiej w wydaniu 120-konnym ze skrzynią manualną. Automatów lepiej unikać. Tak samo jak benzynowego silnika 1.6 VTi od 2009 r. oraz 1.2 PureTech od 2016 r. Godnym polecenia jest natomiast 1.6 16V do 2009 r.
Doblo drugiej generacji powstało na nowo opracowanej wspólnie przez GM (Opel) i Fiata platformie, która przetrwała aż do momentu, kiedy Fiat wpadł pod skrzydła Stellantisa – nowa generacja czerpie już z francuskich modeli.
Doblo można docenić za ogromny bagażnik i dużą liczbę schowków. Za kierownicą siedzi się wygodnie, a nad kierowcą i pasażerem rozpościera się półka pod dachem. W drugim rzędzie jest dwumiejscowa kanapa i fotel obok.
Największymi zaletami Doblo są niskie koszty serwisowania i bardzo udane silniki. Rzadko spotykany benzynowy 1.4 16V jest trochę za słaby do tego modelu, ale wyjątkowo trwały. Lepiej pasują diesle 1.6 i 2.0 MultiJet, przy czym polecamy tego drugiego. Odradzamy, jeśli nie jest to konieczne, zakup wersji ze skrzynią zautomatyzowaną. To jedyny „automat” w gamie napędowej modelu.
Już na pierwszy rzut oka widać, że Dacia Dokker nie jest w żadnym stopniu podobna do Renault Kangoo, z którym dzieli jedynie silniki. Bazuje na osobowym Lodgy, ale zaprojektowano ją jako klasycznego kombivana z przesuwanymi drzwiami.
Dokker był oferowany wyłącznie w konfiguracji pięciomiejscowej (w przeciwieństwie do Lodgy) i może się trafić egzemplarz z pojedynczymi drzwiami. Lewe drzwi przesuwne w uboższych wersjach były wyposażeniem opcjonalnym. Charakterystyczną cechą Dokkera są drzwi bagażnika jak w autach użytkowych – dwuskrzydłowe, otwierane na boki. Nie jest to wada, a w niektórych przypadkach lepsze rozwiązanie niż długa klapa.
Najlepsza wersja silnikowa to benzynowa 1.6 SCe, którą sprzedawano także z instalacją LPG. Ta wolnossąca konstrukcja z pośrednim wtryskiem służy latami bez większych problemów. Alternatywą może być dopracowany i ekonomiczny diesel 1.5 dCi.
Rozstrzał cenowy jest tak duży, bo Volkswagen modernizował ten model na przestrzeni dwóch dekad. Największe zmiany zaszły w 2010 r. i auta do tego rocznika kosztują do ok. 30 tys. zł, a młodsze startują od 18 tys. zł. Mniejsza modernizacja zaszła w 2015 r. i auto po niej widać na zdjęciu.
W tym przypadku skupiono się głównie na przeprojektowaniu deski rozdzielczej. Dostępne były wersja krótka i długa, a w kabinie mogło być do siedmiu miejsc. W drugim rzędzie montowano kanapę trzymiejscową, a w trzecim dwumiejscową.
Najlepsze silniki to 1.6 TDI oraz 2.0 TDI z rodziny EA 288 oferowane po ostatniej modernizacji. Szukając starszego auta, warto skupić się na dieslach 1.9 TDI (uwaga na jednostkę BLS) oraz 1.6 TDI EA 189. Nie są tak dobre jak rodzina EA 288, ale nadal niezłe. Dobrą alternatywą będzie benzyniak 1.6 MPI. Auta oferowano w wersjach z napędem 4x4 i skrzynią automatyczną, zarówno przed, jak i po liftingu w 2015 r.
Renault Kangoo to obok Citroena Berlingo druga ikona kombivanów. To przede wszystkim dopracowane i trwałe auto, choć nawet w najlepiej wyposażonych wersjach zachowało użytkowy charakter.
Auto oferowano w dwóch długościach nadwozia i ze skrzydłowymi drzwiami bagażnika lub klapą. W drugim rzędzie zawsze jest kanapa dzielona 40/60 i składana jak w autach osobowych. Kabina i wnętrze bardziej kształtem przypominają jednak Fiata Doblo II niż Berlingo.
Polecamy benzynową jednostkę 1.6 16V – była w gamie tylko do 2014 r. Oferowany do końca diesel 1.5 dCi też jest dobry. Przy odpowiedniej opiece serwisowej spokojnie pokonuje dystanse ponad 300 tys. km. Trzeba tylko dbać o regularne wymiany oleju, a jeśli auto ma posłużyć dłużej, po zakupie warto sprawdzić stan panewek wału korbowego.
Citan jest technicznym bliźniakiem Renault Kangoo, choć nie jest dokładnie tym samym samochodem. Ma inną stylistykę, przeprojektowany kokpit i zmienioną charakterystykę zawieszenia. Citana można uznać za auto nieco wyższej klasy. Ma te same rodzaje nadwozia i takie same konfiguracje wnętrza ze składaną kanapą.
Trafił do sprzedaży później, więc jedynym silnikiem benzynowym był 1.2 TCe. W związku z tym polecamy sprawdzonego diesla 1.5 dCi o dowolnej mocy. Wersja 116-konna spełnia najwyższą normę emisyjną w gamie – Euro 6d-Temp.
Tourneo oznacza osobową wersję Transita. Model Connect to najbardziej dopracowany kombivan pod kątem funkcjonalności na rynku. W bogatszych wersjach można się poczuć jak w zwykłej „osobówce”, a możliwości konfigurowania wnętrza są zbliżone do klasycznych minivanów.
Występowały dwie wersje długości oraz 5- lub 7-miejscowe warianty. Kanapy i foteli się nie wyjmuje, ale składa, po czym „znikają”, tworząc płaską podłogę. Dzięki dość zgrabnej sylwetce typowo użytkowy charakter kombivana schodzi tu trochę na drugi plan.
Niestety im młodszy egzemplarz, tym gorzej z silnikami. W starszych godne polecenia są tylko diesle, najlepiej 1.6 TDCi do 2015 r. Są to fordowskie odpowiedniki bardzo udanej konstrukcji 1.6 HDi 8V. Nowsze 1.5 TDCi są niezłe, ale już nie tak dopracowane.
Roomster bazuje na nadwoziu i podzespołach modeli Octavia i Fabia II. Deskę rozdzielczą wzięto z Fabii, a wnętrze w tylnej części ma układ siedzeń nazwany VarioFlex (stosowany przez Skodę do dziś). Trzy fotele składają się niezależnie, środkowy jest węższy i jako jedyny nie daje się przesuwać.
Nie występowała wersja siedmiomiejscowa, a bagażnik jest nieco mniejszy niż w innych kombivanach. Roomstera wyróżniają standardowo otwierane tylne drzwi, co można uznać za wadę tego modelu. Do kabiny z tyłu nie wsiada się tak wygodnie jak w innych kombivanach.
Z silników najbezpieczniej wybrać niezbyt mocny, ale niezawodny benzynowy 1.4 MPI. Był w ofercie w całym okresie produkcji. Szukając diesla, można postawić zarówno na małego i niezbyt cichego 1.4 TDI, jak i nowocześniejszego i mocniejszego 1.6 TDI. Z jednostką 1.9 TDI należy zachować ostrożność, bo występowała tu problematyczna wersja BLS.
Model zbudowany na wspólnej platformie GM i Fiata, razem z koncernem PSA. Autko niewielkie, ale praktyczne, do tego bardzo tanie w eksploatacji. Silnik benzynowy 1.4 8V wystarczy, choć z rodziną w górach może mieć ciężko. Lepiej sprawdzi się diesel 1.3 MultiJet oferowany do końca produkcji. Warto podkreślić, że auto do 2016 roku było również dostępne jako Peugeot Bipper i Citroën Nemo.
Combo trzeciej generacji to trochę przerobiona Corsa C. Tylna oś jest konstrukcją zbliżoną do Astry G. To był pierwszy prawdziwy kombivan Opla. Z tyłu dzielona kanapa i tylko pięć miejsc dla pasażerów. Wersja osobowa nosi nazwę Tour. Najlepszy silnik to benzynowy 1.4, cieszący się znakomitą opinią. Alternatywą może być niezły, ale mało kulturalny diesel 1.3 CDTI. Zaletą modelu jest bardzo tania eksploatacja.
Pierwsze Doblo zyskało miano samochodu „pancernego”, zwłaszcza gdy pod maską pracował diesel 1.9 JTD. Obszerne wnętrze i wielki bagażnik były odpowiedzią na francuskich rywali. Fiat wystartował dość późno ze swoim kombivanem, ale zaproponował większe auto niż konkurenci. Kupując nawet ładny egzemplarz, trzeba zwrócić uwagę na korozję.
Mniejszy Ford Courier również występował w odmianie Tourneo, ale nie cieszył się aż tak dużą popularnością. Nieduże rozmiary nie dawały takiej przewagi nad innymi typami nadwozi, jak w przypadku Connecta. Auto bazuje na modelu Fiesta i z niego pochodzą silniki. Najlepiej wybrać diesla 1.6 TDCi, czyli w praktyce HDi. Niezbyt dobrym pomysłem jest zakup auta z benzynowym silnikiem 1.0 EcoBoost.
Rynek używanych kombivanów jest jeszcze szeroki i różnorodny, choć w nowszych rocznikach wybór marek coraz częściej sprowadza się do bliźniaczych konstrukcji kilku koncernów. Z punktu widzenia kupującego nie musi to być wada: wspólna technika oznacza zwykle łatwiejszy dostęp do części, prostszy serwis i rozsądne koszty napraw.
